Marc Hijink - ASML. Chipy, zimna wojna i najważniejsza maszyna świata - recenzja

 

„Najważniejsze maszyny świata” wytwarza niderlandzka firma ASML. Służą one do produkcji najbardziej zaawansowanych chipów. Produkty ASML rozmiarami przypominają stare lokomotywy, a by przewieźć tworzące je, delikatne części, potrzeba kilku samolotów transportowych. O tym jak są one czułe może świadczyć historia jednego z klientów tej firmy. Maszyna do litografii „drukowała” czipy z drobnymi błędami. Okazało się, że winne było powietrze doprowadzane przez system wentylacyjny. Znajdowało się w nim zbyt dużo cząsteczek metanu. Metan pochodził od krów pasących się na łące obok fabryki. Innym razem do błędów w litografii dochodziło w amerykańskiej fabryce zbudowanej na starym indiańskim cmentarzu. Problem rozwiązał dopiero szaman, który stwierdził, że duchy przyciąga kolor czerwony. Na maszynie ASML postawiono więc małe, kartonowe, czerwone tipi. I już działała perfekcyjnie.

Te i podobne opowieści można przeczytać w bardzo gęstej od faktów książce Marca Hijinka „ASML. Chiny, wojna technologiczna i najważniejsza maszyna świata”. Opowiada on jak mała, niszowa spółka z Holandii stała się jednym z fundamentów współczesnej cywilizacji cyfrowej. Doszło do tego, bo po prostu dużo więksi gracze uznali, że nie opłaca im się zajmować tej niszy rynkowej. ASML wykorzystała to i doprowadziła procesy technologiczne do perfekcji. Hijink pozwala na zajrzeć za kulisy tego sukcesu. Na przykład szeroko rozpisując się nad tym jak inżynierowie z tej spółki głowili się nad tym, jak skoordynować strzały z lasera z opadającymi kroplami cyny. Po tej lekturze możemy zrozumieć dlaczego tak trudno innym skopiować zaawansowaną technologię stworzoną przez firmę z Veldhoven.

Patrick McGee - Apple w Chinach - recenzja

 

„Apple w Chinach” to nie tylko książka opowiadająca o doświadczeniach wielkiego amerykańskiego koncernu w Państwie Środka. To opowieść o tym jak w ostatnich dekadach zmieniał się globalny kapitalizm. Autor przypomina nam sytuację sprzed 30 lat, czyli czasy gdy Apple stał na krawędzi bankructwa. Uratował go powrót Steve’a Jobsa na fotel prezesa i nowe, rewolucyjne produkty. Koncern przeszedł wielką transformację. Przede wszystkim przestał sam produkować, a zaczął zlecać produkcję podwykonawcom takim jak tajwański Foxconn, dysponujący ogromnymi fabrykami w Chinach. W kolejnych latach Apple zbudował w Państwie Środka cały ekosystem dostawców, którzy uczyli się od niego jak wytwarzać najnowocześniejsze podzespoły. To stało się fundamentem rozwoju jego chińskich konkurentów takich jak Huawei. Patrick McGee wskazuje również, że Apple zainwestował w Chinach więcej pieniędzy niż USA w Europę Zachodnią w trakcie Planu Marshalla. Teraz trudno mu się z tych związków wyplątać... Jednocześnie relacje tego koncernu z chińskimi władzami bywały bardzo napięte. McGee barwnie opisuje m.in. to jak chińska mafia zorganizowała masową spekulację iPhonami w ChRL. Wynajmowała ona tysiące ludzi, którzy stali w długich kolejkach pod firmowymi sklepami Apple i kupowali po kilkanaście iPhonów, płacąc za to dokładnie odliczoną gotówką. Czasem dochodziło do zamieszek pod sklepami Apple, które raz zostały brutalnie stłumione przez siły specjalne policji ChRL. Warto tę książkę przeczytać, by przekonać się jak trudno gospodarkom USA i Chin oddzielić się od siebie.

Bojan Pancevski - Wysadzić Nord Stream - recenzja

 

Gdy Wołodymyr Zełenski stwierdził, że państwo ukraińskie nie wysadziło gazociągu Nord Stream, to niewiele mijał się z prawdą. Tego spektakularnego aktu sabotażu nie dokonały bowiem „oficjalne” służby specjalne Ukrainy takie jak HUR i SBU, tylko organizacja prywatna nazywana „Start-upem”, kierowana przez byłych funkcjonariuszy służb, skłóconych z administracją Zełenskiego. Bojan Pancevski, dziennikarz „The Wall Street Journal” dotarł do tych ludzi i bardzo szczegółowo opisał jak wyglądała operacja zniszczenia podmorskiego gazociągu łączącego Rosję z Niemcami. Jego książkę czyta się z zapartym tchem. Jest bowiem bardzo „klimatyczna”. M.in. dlatego, że uderzenie w Nord Stream zostało zaplanowane bardzo po amatorsku - bez przewidzianego „planu B”. Amerykanie ponoć sugerowali Ukraińcom, by wykorzystali do tej akcji miniaturowe okręty podwodne i całą masę drogiego sprzętu. Ukraińcy, ze względu na koszty, postawili na grupę nurków-hobbystów i wynajęty jacht. Wyrządzili w ten sposób ogromne straty gospodarce rosyjskiej i niemieckiej. Książka Pancevskiego opisuje też niemieckie śledztwo w sprawie zniszczenia Nord Stream. Jest w niej mocny wątek pokazujący jak polskie służby i prokuratura chroniły ukraińską ekipę dywersantów. Z wypowiedzi funkcjonariuszy ukraińskiego wywiadowczo-sabotażowego start-upu wynika natomiast, że dażą oni wielką niechęcią prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego. Jednoznacznie nazywają go „złodziejem” i „zdrajcą”. W złym świetle jest pokazany też Kyryło Budanow, były szef wywiadu wojskowego HUR, a obecnie szef kancelarii Zełenskiego. Na dosyć pozytywnego bohatera wyrasta natomiast były prezydent Petro Poroszenko. Można uznać, że Ukraina istnieje i  prowadzi wojnę wbrew swoim władzom....

Juliusz Kulesza - Staromiejskie Zgrupowanie "Róg". Kalendarium - recenzja

 

Choć dobrze znam historię Powstania Warszawskiego, to tę książkę czytałem z zapartym tchem. Juliusz Kulesza - autor wielu publikacji o tematyce powstańczej, sam będący powstańcem (jednym z obrońców reduty PWPW) - napisał syntetyczną, a zarazem obfitującą w szczegóły monografię staromiejskiego Zgrupowania "Róg" i jego epickiej walki. Ta powstańcza jednostka była pod pewnymi względami wyjątkowa. W jej szeregach walczyli obok siebie żołnierze NSZ, NOW, AK, Związku Syndykalistów Polskich i Armii Ludowej. Brali oni udział w najbardziej zapadających w wyobraźnię walkach na Starówce - od Placu Zamkowego, poprzez katedrę, Dom Profesorów, fabrykę Quebracho po PWPW. Warto więc się zapoznać z historią tego zgrupowania. Zwłaszcza, że w tej publikacji znalazło się sporo zdjęć dokumentujących historię powstańczej Starówki. Warto porównać szczególnie te z pierwszych dni sierpnia, z tymi pokazującymi Stare Miasto po walce.

Krzysztof Drozdowski - Zdrajcy, tchórze i kolaboranci - recenzja

 

Kolejna książka Krzysztofa Drozdowskiego, która może zaciekawić laików trudnymi aspektami historii. Autor, niestrudzony popularyzator wiedzy o II wojnie światowej, kreśli portrety Polaków, którzy zapisali się w sposób kontrowersyjny w tym konflikcie. Jest więc rozdział o marszałku Śmigłym-Rydzu, jest o generale Langnerze i o Berlingu, jest o Studnickim, o Leonie Kozłowskim, Goralenvolku i kolaborujących aktorach, jest także o "Muszkieterach", Mieczu i Pługu czy o żydowskiej Trzynastce. Drozdowski stara się opisać kontrowersyjny epizody w ich życiorysach w sposób bardzo wyważony (niekiedy jednak ostro wyrokuje, w sprawach ewidentnych zdrajców). Wiele z tych epizodów znałem wcześniej, ale zaskoczyły mnie np. rozdziały o walkach wewnętrznych w Gryfie Pomorskim, o "Krwawej Julce" czy o Ritterze Jastrzębskim. Fajnie, gdyby w kolejnych książkach Krzysztofa Drozdowskiego pojawiało się więcej treści dotyczących mało znanych, wojennych historii regionalnych. 

Andrzej Nowak - Skąd się wziął Karol Nawrocki - recenzja

 

Przyznam, że ten wywiad-rzeka pozytywnie mnie zaskoczył. Prezydent Karol Nawrocki jest moim rówieśnikiem. Kilkanaście lat temu był w naprawdę ciężkiej sytuacji życiowej. Jako młody pracownik naukowy IPN zarabiał 1800 zł miesięcznie. Gdy dostał 300 zł nagrody, był za to bardzo wdzięczny swojemu zwierzchnikowi. Wcześniej, na studiach, przychodził na wykłady niewyspany, bo w nocy pracował jako ochroniarz m.in. na budowach. W czasie pracy zawsze znajdował czas na czytanie książek. Jeden z profesorów z uniwersytetu zauważył jego pasję do historii i zaproponował mu pracę w IPN. W ciągu kilku lat Karol Nawrocki został naczelnikiem gdańskiego IPN  - bo pewnie był tam osobą najbardziej "decyzyjną". Wybił się organizując pogrzeb "Inki" i "Zagończyka". To wówczas został zauważony na skalę krajową. Jak przebiegała jego kariera? Dlaczego PSL i jeden senator PO (Mężydło) umożliwili jego wybór na prezesa IPN? Jak wyglądały kulisy kampanii prezydenckiej (w tym słynnych debat)? Tego wszystkiego dowiecie się z książki profesora Nowaka. Jest też tam dużo o środowisku rodzinnym Karola Nawrockiego, jego pasjach i życiu religijnym (zaskakuje choćby przyjęcie przez niego na bierzmowaniu imienia Josemaria, na cześć założyciela Opus Dei). Niemal nic nie ma jednak o tym, jak poznał swoją obecną żonę i z jakiej rodziny się ona wywodziła. Być może za kilka lat profesor Nowak przeprowadzi dalszą część tego wywiadu. Do tej rozmowy "dokleił" on też jeden historyczny wywiad z Anną Walentynowicz i trzy z Lechem Kaczyńskim. Ciekawe rozmowy, ale średnio związane z główną treścią książki...

Grzegorz Jasiński, Andrzej Wesołowski - General Antoni Chruściel. Biografia nieoczywista - recenzja

 

Kim był generał Antoni Chruściel "Monter" - człowiek, który doprowadził do tego, 1 sierpnia 1944 r. wybuchło powstanie w Warszawie? Z jego "nieoczywistej" biografii autorstwa Grzegorza Jasińskiego i Andrzeja Wesołowskiego wynika, że był postacią mocno niejednoznaczną. W 1939 r. okazał się być bardzo dobrym dowódcą pułku. Później z dużymi sukcesami kierował Okręgiem Warszawskim AK. Jego decyzje i rozkazy wydawane w okresie lipiec-październik 1944 wskazują jednak, na jego spore oderwanie od rzeczywistości. Wielu dowódców i prominentów z AK postrzegało go jako tępego służbistę i człowieka niemal obłąkanego. Miał trudny charakter i niemal zero przyjaciół. Prości żołnierze go jednak uwielbiali. Jasiński i Wesołowski potwierdzają, że Chruściel był sterowany politycznie przez Rzepeckiego. Nie postawili jednak "kropki nad i" - nie doszli do oczywistego wniosku, że Powstanie miało być skoordynowane z moskiewską wizytą Mikołajczyka. Powtórzyli też bajeczki o sowieckiej ofensywie zatrzymanej niemieckim kontratakiem pod Warszawą. Słabą stroną tej książki jest jej pierwsza połowa, zdominowana przez ultraszczegółowy opis działań dowodzonego przez Chruściela 82 Syberyjskiego Pułku Piechoty - od mobilizacji po wojenne losy jego oficerów. Zdecydowanie za mało jest tam treści o samym Chruścielu - i o tym, co robił przed 1939 r. Drugą część książki, poświęconą AK i Powstaniu czyta się jednak świetnie.